en fy eu mk sl ga

Gerard De Jong

2017-06-13 15:00 — Donostia-San Sebastian

Ik bin de ander

’t Jonky, an de hând fan syn hait, huppelt foor mij over ’t sebrapâd. Ik staan foor ’t rooie licht te wachten an’t ik feerder mâg. Hij – ’n jaar of fier, fijf - het ’n mini-tenú fan de plaatslike foetbâltrots Real Sociedad an. Hij siet myn kant even op, trekt syn hait dan nag fúller an de êrm en wiist dúdlik na myn kintekenplaat. Die is geel, en dat is hier ongewoan, omdat se hier witte nummerplaten hewwe. Deur ’t opene rút kin ik opmake dat de hait, hoe ongeduldig hij ok is, wel iets met ‘holanda’ murmelt. Ik sien ‘m soawel syn seun kompliminteren met syn opmerksemhyd en ‘m toegelyk an de êrm foorút trekt, want se hewwe blykber haast.

Wer’t thús anderen de ander binne, bin ik hier, weg fan huus, de ander. ‘t Is soa dúdlik as wat. Ik bin over ’t algemeen groater as de meeste mannen hier, en myn blonde haar fâlt ok op. Myn kontaktpersoan hier, Idoia, blyft d’rbij dat at ik de tipise Baskise baret, de txapala opset, ik foor ’n Bask út Biskaje deurgaan kin. Met de noadige skroom stuur ik ’n foto met as bewiis; de beoordeling laat ik graag an jim over…

’t Binne niet alleen slimme kines die’t my nawize; in de eerste twee weken dat ik hier waar en op ’t balkon fan ’t útsicht ston te genieten, gongen d’r regelmatig fingers de lucht in om na mij te wizen. Krekt soa onbeskaamd as kines waren dut de ouwe mantsys die’t daagliks op ’t plain bijnander komme – ’n soort Baskise leugenbank, al sille se dat woord hier niet kinne. Hur onbeskaamdhyd ferbaasde mij in ’t begin – en dat geldt ok foor ’t ploechy mânly dat foor een fan de dorpskroechys na ’t werk ’n biertsy drinkt, en at ik foorbij loop luudop iets met ‘holanda’ sêge: souwen se niet deurhewwe dat ok foor ‘n ‘Hollander’ as ik die’t nauliks Baskys praat ’t woord ‘holanda’ nag wel te plaatsen is? Maar ik begryp ’t ok wel: ik bin ommers de ander hier.

As ‘ander’ bin ik in ’n bar in San Sebastián al ’n paar keer ansien foor ’n Dútser. Nou bin ik wel de ander hier, maar dat is mij ok weer wat te gortig. Maar at ik dan sêg dat ik Nederlander bin – wat ik bin maar in Nederland toch even faak, soa niet faker, of in elk gefal beter: ’n Bilkert – fâlt al gau ’t woord Cruijff, en is alles weer soa’t ’t hoort te wezen. De folgende keer at se Cruijff sêge, sil ik sêge: ‘Ni, Piet Jetze Faber!’ D’r is ’n hele klaine kâns dat se in dut pelota-gekke Baskenland – ’n form fan kaatsen – nag wete wie’t ik bedoel ok.

De ander weze – en dan niet as toerist: ik bin hier echt de ander omdat ik hier weun en werk, dat is ’n wezenlik ferskil – befâlt mij overigens prima. De ander weze rekt de grînzen fan myn ik op, ’t ferrúmt de geest en biedt nije mooglikheden. Soa waar ik gyn dichter, maar mâg ik wel op ’n prestisjeus dichtersfestival debútere ankem week. ’n Fan-huus-gaand-persoan-die’t-‘n-boek-skriven-gaat waren eerst ok alleen maar anderen. Nou bin ik de ander. En dat past mij ant nou toe as ’n op maat maakte txapala.